Terwijl de ogen van de wereld vooral gericht zijn op de verkiezingen in Israël en hun nasleep, verslechtert de situatie in Gaza van dag tot dag. ‘Beste Jan, de situatie hier is extreem moeilijk, vooral doordat de grensovergangen gesloten zijn.’

Het is niet de eerste keer dat Israël de invoer van essentiële levensmiddelen en medicijnen bemoeilijkt of geheel afknijpt. Maar de situatie was al nijpend. Mensen hebben of nauwelijks geld te besteden want geen bronnen van inkomen.   Hulporganisaties ontvangen minder internationale fondsen voor voedsel- en humanitaire andere hulp.

Nu de grensovergangen grotendeels zijn gesloten, zijn de prijzen van meel, eieren, uien en andere groenten snel gestegen. Mohammed geeft de schuld niet alleen aan het beleid van Israël, maar ook aan de grote handelaren die misbruik maken van de situatie. ‘Ze hebben geen medelijden met ons.’ De vrees bestaat dat als de toegangswegen wekenlang blijven afgesloten er, net als eerder, hongersnood zal ontstaan.

Gaza staat aan de vooravond van het vierde winterseizoen sinds het begin van de oorlog in oktober 2023. Haast twee miljoen mensen wonen in tenten of beschadigde gebouwen, zoals de familie Abu Afash. Ze moeten zich zien warm en droog te houden, terwijl Israël nog steeds verhindert dat bouwmaterialen of mobiele woningen het gebied worden binnengebracht.

Door al hun dagelijkse berichten weet ik dat het leven van mijn vrienden in Gaza een nachtmerrie is. Een normaal bestaan is onmogelijk gemaakt. Niet zozeer door het gebrek aan schoon drinkwater of elektriciteit, wat natuurlijk al erg genoeg is. Maar uit mijn correspondentie met Mohammed blijkt vooral dat hij gek van ongerustheid is voor de veiligheid van zijn kinderen. En hij is boos.  Waarom doet de wereld niet meer om een einde te maken aan de Israëlische afsluiting van Gaza?

Hoe is het mogelijk dat Israël voortdurend meer land in Gaza bezet, in strijd met het akkoord dat leidde tot het staakt-het-vuren? In het gekrompen gebied dat binnen de steeds verschuivende ‘gele lijn’ ligt, amper 30 procent van de Gazastrook, worden meer dan twee miljoen Palestijnen geconcentreerd. Mensen die in afwachting zijn van een volledig onzekere toekomst.

Ook die onzekerheid knaagt aan Mohammed. Hij had zijn zinnen gezet op vertrek uit Gaza. Maar de deur zit op slot en welk land wil hem en zijn gezin opnemen?

In oktober was het een jaar geleden dat het staakt-het-vuren inging in Gaza. Maar er is nauwelijks een week voorbij gegaan dat Mohammed me geen berichten stuurde, vaak met foto’s erbij, van Israëlische drone aanvallen, beschietingen en bombardementen.  Daar zullen ongetwijfeld Hamas-leden bij zijn omgekomen, maar de grote meerderheid van de 1.538 dodelijke slachtoffers en meer dan vijfduizend gewonden van het afgelopen jaar zijn burgers. Onder de slachtoffers waren buren en vrienden van de familie Abu Afash.

Soms voelt Mohammed zich bezwaard telkens zijn hart te luchten over de ellende van zijn dagelijkse strijd om te overleven en mij te melden dat hij weer eens geld nodig heeft, al was het alleen maar om eten en medicijnen te kopen. Dan is het troostrijk dat er ook snippertjes goed nieuws zijn. Zoals over zijn drie dochters die, met het ingezamelde geld van deze campagne, naar school gaan. En hij stuurt me de blije foto’s, genomen bij het begin van het nieuwe schooljaar.

Bijdrage aan de crowdfunding voor de familie Abu Afash: https://gofund.me/20d721513