‘Beste Jan, doe alsjeblieft iets. Het spijt me dat ik je ermee lastig val. Help in ieder geval mijn drie dochters en mijn vrouw om Gaza te verlaten, zodat ze in veiligheid zijn. Het gaat niet om mijzelf, het gaat om mijn gezin. Zou ik geen urgent beroep kunnen doen op de Palestijnse gemeenschap in Nederland of een beroep op alle vrije mensen in de wereld?’

Onze haast dagelijkse app-correspondentie wordt soms ongemakkelijk. Mohammed weet dat ik weinig meer kan doen dan bekendheid geven aan de ellendige situatie in Gaza en geld inzamelen voor hem, zijn familie en naasten. Zelfs zieken en gewonden komen maar zeer mondjesmaat Gaza uit. Het overgrote deel van de bevolking zit opgesloten in de Gazastrook, in een steeds kleiner gebied en overlevend in constant gevaar.

Om de familie in Gaza te steunen: https://gofund.me/6119d22e1

Israël trekt zich niets aan van het staakt-het-vuren. Dagelijks zijn er bombardementen, beschietingen en droneaanvallen, waarbij ook veel burgers om het leven komen of gewond raken. Dat was ook gisteren 1 september het geval. Minstens drie kinderen werden gedood. Een Israëlische commandoactie, waarbij een Hamasmilitant werd gedood, speelde zich vlakbij Mohammeds’ huis af. Hij stuurt me, zoals wel vaker, angstaanjagende video’s en een geluidsopname van de drones die onophoudelijk boven Gaza zoemen en elk moment in actie kunnen komen.

Een paar dagen geleden stelde ik Mohammed de vraag hoe en of hij het volhoudt. Het is een ingewikkeld onderwerp, want ik ben me natuurlijk bewust dat de bewoners van Gaza geen keuze hebben: om te overleven moeten ze volhouden. ‘Er bestaat hier geen rustig moment. Er is geen vrede en veiligheid. Gaza is een hel. Is er een plek op aarde waar het nog slechter is dan Gaza? Het ergste is dat Gaza vergeten wordt.’

‘Wij zijn een kleine familie. Waar hebben mijn vrouw en kinderen dit aan verdiend? Geen werk, geen veiligheid, geen vrede, geen enkele stabiliteit en geen toekomst. Zijn we soms beesten? Mogen burgers in oorlogssituaties hun toevlucht niet zoeken in een plaats met meer veiligheid en stabiliteit? Er bestaat toch zoiets als het humanitair recht en oorlogsrecht? We leven nu drie jaar in onbeschrijflijke omstandigheden van verwoesting en dood. Jan, je kent ons hele verhaal en je hebt ons vanaf het begin gesteund. Wat is de ratio van wat ze ons aandoen?’

Mohammed is boos op de wereld die Gaza lijkt te zijn vergeten. ‘Waar zijn de offers van mijn volk goed voor geweest? Al die doden en gewonden?’ Tegelijkertijd is hij woedend op ‘de kapitalisten, handelaars en ondernemers die garen hebben gesponnen bij de oorlog, die misbruik hebben gemaakt van onze ellende. Terwijl wij met honger in onze maag rondliepen op zoek naar een stuk brood, hebben zij zich verrijkt. Ging het hen er alleen maar om meer geld te verdienen.’ Voor de goede verstaander: zowel Israëlische als Palestijnse handelaren hebben gebruik gemaakt van de blokkade van Gaza om er zelf beter van te worden.

Het verdriet en de woede die Mohammed voelt gelden ook zijn drie dochtertjes. ‘Ik rouw soms om hen. Ze verdienen een gewone, gelukkige jeugd, maar die is onder de omstandigheden onmogelijk.’ Soms is er, op een mooie dag, troost als Mohammed zijn kinderen meeneemt naar het strand om te spelen en te zwemmen. ‘Ondanks dat er Israëlische oorlogsschepen voor de kust liggen en het niet helemaal ongevaarlijk is. Maar niets maakt me blijer dan het lachen en ontspannen spelen van mijn kinderen.’