De statistieken, waar niemand meer aan twijfelt, blijven schrijnend en angstaanjagend. Sinds oktober vorig jaar, toen het “staakt-het-vuren” inging, zijn 1.031 Palestijnen gedood in Gaza. Ongeveer een derde van de slachtoffers zijn kinderen. Israël blijft drone-aanvallen uitvoeren op zogenaamde “veilige gebieden”, zoals het Mawasi-tentenkamp, waar honderdduizenden interne Palestijnse vluchtelingen verblijven.
De familie van Mohammed Abu Afash hoeft niet meer in een tent te wonen. Ze wonen in hun zwaar beschadigde huis in Gaza-Stad. Maar dat betekent niet dat ze veilig zijn. ‘We lopen voortdurend gevaar,’ schrijft Mohammed me. ‘Er kunnen zich elk moment explosies voordoen, veraf of dichtbij. Ik ben bang om op straat te lopen. Als Israël probeert een strijder te vermoorden, of iemand die ze zoeken, vallen er vaak meerdere, onschuldige doden. Twee dagen geleden kwam een middelbare scholier bij zo’n aanslag om het leven. Hij was op weg naar een plek waar stroom en internet was om online examen te kunnen doen. Hij moest het met z’n dood bekopen. Ik ben diep bezorgd om mijn drie dochters, als ze op weg zijn naar school. Maar we hebben geen keuze. De dood volgt ons overal.’
Mohammed Abu Afash met zijn drie dochters
Behalve het gebrek aan veiligheid, perspectief en werk blijven er ook tekorten aan voedsel, medicijnen en schoon water. Israël laat maar mondjesmaat bevoorrading toe in het belegerde Gaza en houdt, willens en wetens, de humanitaire crisis in stand. De eerste levensbehoeftes die wèl te koop zijn op de markt zijn erg duur.
Op 9 juni kreeg ik een bericht van Mohammed dat zijn neef was gedood. ‘Het is zo pijnlijk. Hij was op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Hij liep langs een kamp dat werd aangevallen door Israël. Moge God zich over zijn ziel ontfermen. Ik moest denken aan mijn broer Ali, die ook omkwam bij een explosie. De pijn die ik voelde toen ik hem zag, bedekt met bloed… ik was kapot van verdriet. Hij was een eenvoudige man, zoals wij. Hij was alleen maar bezig met overleven. Er gaat hier geen dag voorbij zonder dood en verwoesting, en ze maken geen onderscheid tussen ons.’
Premier Netanyahu gaf opdracht aan zijn leger 70% van Gaza te veroveren. Het doel is overduidelijk het leven van de Palestijnen in Gaza onmogelijk te maken, hun ‘Lebensraum’ meer en meer te beperken. ‘We leven nu in een heel klein gebied, niet groter dan een derde van de Gazastrook. Voorbij elke hoek kan zich een dodelijke val bevinden. We zijn niet zo nu en dan bang, nee, bij elke stap dragen we de angst als een zware last met ons mee. We horen voortdurend het zoemen van drones, onderbroken door plotselinge ontploffingen.’
‘Elke keer als we buiten zijn geweest, om bijvoorbeeld eten te kopen, zijn we opgelucht weer veilig thuis te komen en onze familieleden te kunnen omarmen. Dat voelt dan als een soort overwinning. We zijn er voortdurend op beducht elk moment te kunnen omkomen. Er is hier in Gaza geen enkel respect voor menselijk leven.’
Onderwijs moet altijd doorgaan in Gaza, zelfs in een geïmproviseerde school
Focus on Media Freedom 